Stanley Tucci: Blind Date

Theo van Gogh hoopte ooit het Amerikaanse publiek te bereiken met zijn films. Die wens wordt postuum werkelijkheid.  Acteur-regisseur Stanley Tucci over zijn versie van Van Gogh’s Blind Date.

‘Steve Buscemi had Interview al gekozen. De andere twee filmtitels waren nog vrij, en Blind Date was de film die ik graag wilde doen,’ antwoordt Stanley Tucci op de vraag hoe hij betrokken raakte bij ‘Triple Theo’, het project waarmee producenten Gijs van Westerlaken en Bruce Weiss eer bewijzen aan de in 2004 vermoordde filmmaker. De remake van Interview kwam vorig jaar al uit. De derde film, 06 (Amerikaanse titel 9-100) zal worden geregisseerd door John Turturro.

Wat sprak je aan in Blind Date?
‘Het is een spel rond identiteit. In de drie vorige films die ik regisseerde (Big Night (1996), The Impostors (1998) en Joe Gould’s Secret (2000) – BdV) draaide het allemaal om identiteit, en dit paste precies in dat straatje. Die man en vrouw spelen steeds andere personages en ze schieten voortdurende in en uit hun rol. Een extra acteeruitdaging was de magie, die goochelaarsact. Er zitten zoveel lagen in. Daar hou ik van. Ik hou ook van het duistere onderwerp. Die zwarte humor.’

Je hebt zelf drie kinderen. Voelde je je persoonlijk betrokken bij het verhaal van twee mensen die hun kind verloren?
‘Absoluut. Het is de nachtmerrie van iedere ouder. Een van de redenen dat je films maakt, als acteur of als regisseur, is dat je aspecten van het leven wilt onderzoeken; ófwel de dingen waarvan je heel gelukkig wordt, ófwel de dingen waar je heel erg bang voor bent. Niks kan erger zijn dan dit.’

Theo van Gogh was buiten Nederland niet zo bekend. Kende je zijn films?
‘Ik had van hem gehoord, maar zijn films had niet eerder gezien. Ik heb ze nu twee keer bekeken. Toen ik eenmaal met de opnames begon, heb ik ze niet meer teruggezien. Dat kon ik niet. Ik vind eigenlijk ook niet dat je over een remake kunt spreken. Zijn films zijn bijna gemaakt als uitnodiging tot nieuwe interpretaties. Steeds weer opnieuw. Van Gogh was een intrigerend filmmaker. Ik hoop dat er hierna weer iemand komt en die drie films opnieuw doet. Dat zou erg interessant zijn.’

De dialogen klinken soms als een directe vertaling van het origineel, maar er zijn ook verschillen. Welke aanpassingen hebben jij en David Schechter gemaakt?
‘David is een paar keer over het script heengegaan en ik ook. We hebben dingen uitgebreid, andere dingen ingekort. Ik wilde vooral een goed ritme vinden, zonder iets af te doen aan de donkere, serieuze toon van het verhaal. Veel dingen hebben we ook moet veranderen, omdat ze anders onbegrijpelijk zouden zijn voor een Amerikaans publiek.’

Ik heb het gevoel dat Van Goghs versie ook wat agressiever is, wat cynischer.
‘Ik denk het, ja. Het is wat rauwer, ook in de manier waarop het gefilmd is. Hij gebruikte veel meer close-ups dan ik doe.’

Van Gogh had een bijzondere manier van filmen. Hij gebruikte drie digitale camera’s tegelijkertijd en maakte extreem lange takes. Heb je, net als Steve Buscemi, ook die methode aangehouden?
Ja, en ik vond het fantastisch. Werken met drie camera’s maakt het acteren veel makkelijker, maar je loopt ook tegen probleem aan. Het eerste risico is dat je uiteindelijk met geen enkel goed shot zit. En het tweede is, dat je gemakkelijk met teveel materiaal kunt eindigen. Na een paar dagen leerde ik dat je heel veel ter plekke moet organiseren, in plaats van achteraf in de montagestudio.’

Je had ook enkele naaste medewerkers van Van Gogh om je heen voor advies.
‘Je kunt zoiets helemaal niet doen zonder cameraman Thomas Kist. Hij is briljant. Doesjka van Hoogdalen (assistent director) ook. Tijdens de opnames draaide ze soms wat aan de monitor en riep: hier kun je knippen, hier en hier. Fascinerend. We zijn goede vrienden geworden.’

Dit is je vierde film als regisseur en in al die films speelde je zelf ook een van de hoofdrollen. Is dat een keuze?
‘Tony Shaloub zou aanvankelijk de hoofdrol spelen in Blind Date. Ze wilden de film tweeëneenhalf jaar geleden al maken, maar dat liep stuk op geld. Toen het uiteindelijk wel lukte, was Tony niet beschikbaar. We spraken er over en we zagen dat het oké zou zijn als ik het zou spelen. Ik voelde me er comfortabel bij, ook omdat ik zelf veel aan het scenario geschreven heb.’

Peer Mancini verschijnt in de film in een cameo. Hij speelde de mannelijke hoofdrol in het origineel. Hebben jullie het nog gehad over jullie personage?
‘Nee, maar we zijn ook zulke verschillende acteurs. Misschien eens, heel kort, op een cocktailparty, maar verder niet. Ik vond het erg leuk om hem hier te hebben. Hij is ongelofelijk grappig.’

Zijn interpretatie is wel duidelijk anders.
‘Ik weet niet hoe ik het verschil zou moeten omschrijven. Misschien is zijn personage een beetje enger dan het mijne, en tegelijkertijd grappig. Dat maakt het interessant.’

Je tegenspeelster Patricia Clarkson beschreef jullie samenspel als een ‘intimate painfull journey’.
‘Haha! Dan had ze het zeker over de vlucht vanuit de VS naar de set in België! Nee, grapje. Patricia en ik waren al goede vrienden en dat maakt het zoveel gemakkelijker. Als je zoiets als dit wilt doen, moet je iemand volkomen vertrouwen. Je moet een sterke band hebben. Je moet echt van de persoon houden, tegen wie je daarna heel wreed zult zijn. Anders werkt het gewoon niet. Omdat we vrienden zijn, konden we dieper gaan, en dat maakt het allemaal nóg pijnlijker.’

In de scène waarin je de blinde man speelt, lijkt het alsof ze haar lachen echt niet in kan houden.
‘Ze zegt dat ze dat alleen maar acteerde, maar ik geloof er niets van!’

Hoe was het werken met Thijs Romer, die de ober speelt?.
‘Thijs is heel getalenteerd. Hij had meer scènes in de film, maar die heb ik uiteindelijk niet gebruikt vanwege het ritme van de film. Het was zo makkelijk werken met hem, en met al die mensen die ik nog nooit ontmoet had. Hun engels is vaak beter dan het mijne.’

Waarom is de film eigenlijk in Gent geschoten?
‘Ik kon geen geschikte locatie vinden in Amsterdam. We hebben rondgekeken, maar veel van de gebouwen die ik op het oog had bleken gerenoveerd te zijn. Ik zocht iets was oud was. Toen zag ik die ruimte in Gent die we oorspronkelijk alleen zouden gebruiken voor de scène met de botsautootjes. Daar hebben we een bar ingebouwd. Zo mooi, dat verval overal in dat gebouw.’

Voordat hij werd vermoord, maakte Theo van Gogh plannen voor een Amerikaanse versie van zijn films. Dat is er nooit van gekomen, omdat hij altijd als voorwaarde stelde dat hij de film ook zelf zou moeten regisseren. Is het niet raar, dat die Amerikaanse versie er nu is, een beetje omdat Theo zelf die eis niet meer kan stellen?
‘Ik weet het niet. Ik voel me gevleid dat ik deel mocht uitmaken van dit project. Het is zo interessant en daagt uit tot interpretaties. Ik denk de producers en Doeskja het gevoel hebben dat dit iets is om Theo te eren. Een manier om zijn bijzondere werkwijze voort te zetten, zijn esthetiek, en het naar een ander, breder publiek te brengen.’

Sinds Blind Date heb je nog gewerkt aan Swing Vote met Kevin Costner, What Just Happend met Robert de Niro en Bruce Willis… Je hebt het maar druk.
In maart heb ik ook nog Peter Jacksons Lovely Bones afgerond. En ik heb een film gedaan met Meryl Streep, Julie & Julia. We zijn nu net klaar. Ja, ik verheug me wel op vakantie.

Misschien een tripje naar Theo’s stad, voor de première in september?
Ik hoop het. In de tussentijd: have a nice dinner in Amsterdam for me.

(Ongepubliceerd, augustus 2008)

Comments are closed here.