Dansen met de dood

Vanaf 10 januari kunt u in de bioscoop genieten van Climax, de nieuwe film van Gaspar Noé. De films van de Franse regisseur (Seul contre tous, Irréversible, Enter the Void…) komen genadeloos hard binnen, en Climax is daarop geen uitzondering.

Het verhaal is simpel en gruwelijk: een divers Frans dansgezelschap viert in een afgelegen school de voltooiing van een nieuw stuk. Er wordt gedanst, mensen staan elkaar een beetje op te vrijen, er wordt geroddeld en iedereen drinkt van de sangria. Alleen… er zit LSD in de sangria. Alle levenslust, bewegingskunst en seksuele energie van die mooie, jonge mensen verandert binnen de kortste keren in een angstaanjagend trip, een hallucinante dans met de dood.

Het is alsof Noé alle slechte feestjes die je ooit bezocht in anderhalf uur heeft samengeperst, en toch valt er te genieten van Climax. Noé houdt namelijk zichtbaar van dans. De openingsscène is één lange battle waarin jonge talenten als Romain ‘Skips’ Guillermic, Souhelia Yacoub, Léa Vlamos, Thea Carla Schøtt en Taylor Kastle hun moves laten zien (Check de trailer of google die namen!). Het krumpen en voguen wordt zelfs nog een tikje extremer dankzij ‘TransWitchTerroristArtist’ Claude-Emmanuelle Gajan-Maull en de ongelofelijke contorsionist Strauss Serpent. Nike-dansboegbeeld, oud-Madonna-danseres en StreetDance-ster Sophia Boutella speelt de choreografe in de film, die verder geen echte hoofdrol kent.
Wat mij betreft is de wérkelijke choreografe, Nina McNeely, de grote ster van de film. Zij regisseerde en choreografeerde eerder dansvideo’s voor o.a. Fergie, Björk en Rihanna. Noé filmt haar prachtige werk in lange, ononderbroken takes. Vaak op de stampende muziek van Aphex Twins, Daft Punk en – in de ontluisterende finale – The Rolling Stones.

Is Climax een fijne film? Nee, een heftiger waarschuwing tegen drugmisbruik is nauwelijks voorstelbaar; maar dans hoeft natuurlijk ook niet alleen maar mooi te zijn. Dat dans een krachtig expressiemiddel is, weet ook regisseur Luca Guadagino. Zijn horrorfilm Suspiria – waarin een Duitse balletacademie in werkelijkheid een heksenkring blijkt te zijn – kwam in november uit. In een onvergetelijke scène doet Susie (Dakota Johnson) auditie voor de illustere choreografe Madam Blanc (Tilda Swinton). Ze danst in de Iriszaal, terwijl een verdieping lager een minder gelukkige leerlinge op magische wijze al haar botten breekt op het ritme van Susies bewegingen. Een gruwelijk mooie heksenchoreografie van Damien Jalet.
Suspiria is een remake van de beroemde horrorfilm van Dario Argento uit 1977. Noé is een fan: je kunt de VHS-band van Suspiria aan het begin van Climax zien liggen. Black Swan (Darren Aronofsky, 2010) is natuurlijk ook ballethorror. Horrorregisseurs,  dansers en choreografen weten het immers al heel lang: niets is zo fascinerend als een stervende zwaan of de dood en het meisje.

Barend de Voogd

Gepubliceerd in Dans Magazine 6/2018. Barend schrijft in iedere editie van Dans Magazine over oude en nieuwe, bekende en minder bekende filmdansscènes. Hij noemt zijn column Rode schoentjes, naar The Red Shoes van Powell en Pressburger uit 1948, misschien wel de beroemdste balletfilm aller tijden.

Comments are closed here.